Smutek – opis i konsekwencje
Przed grzechem człowiek nie znał smutku – to jeden z widocznych znaków jego upadku. Są dwie formy smutku: naturalny (według Boga) oraz patologiczny (smutek światowy). Ten pierwszy produkuje w człowieku żal lub nawrócenie, kiedy człowiek widzi swoją słabość i oddalenie od Boga. Ten żal zaś zawiera w sobie: ból duchowy i skruchę (gr. penthos), czego widzialnym znakiem jest dar łez[1]. Są to dwa elementy fundamentalne zdrowia duchowego człowieka. W tym wypadku smutek zamienia się w cnotę potrzebną dla tych, którzy rozpoczynają swoją drogę ku Bogu. Smutek światowy zaś to choroba spowodowana złym użyciem smutku naturalnego, tzn. w miejsce zasmucenia się ze swoich grzechów i oddalenia od Boga, człowiek smuci się i płacze z powodu...
Czytaj DalejChciwość – środki lecznicze
Terapią na te dwie pasje (miłość pieniądza i pragnienie, by mieć więcej) jest bezinteresowność (pozbycie się własności) i jałmużna. Chodzi nie o takie pozbycie się własności, które wykracza poza to, co konieczne do życia i nie chodzi tu tylko o ubóstwo materialne, ale jest również działaniem duchowym: pozbycie się pragnień i troski o dobra materialne. Chodzi w tym o dojście do tego, co Ewangelia nazywa „ubogim w duchu”. Jałmużna wydaje się dość jasną kwestią, ale nie chodzi w niej tylko o to, by dać tym, którzy są potrzebującymi, lecz etymologicznie zahacza o temat współczucia, współodczuwania z innymi, tzn. zakłada również udział uczuciowy i duchowy w życiu bliźniego. Stąd dla Ojców Kościoła jałmużna to nie...
Czytaj DalejChciwość – opis i konsekwencje
gr. codicia Rozpatruje się ją jako jedna choroba, chociaż wchodzą w jej skład dwie namiętności, które Ojcowie Kościoła nazywali Miłość pieniądza oraz Pragnienie, by posiadać coraz więcej. Obie pochodzą z tego samego skrępowania dobrami materialnymi i w rzeczywistości idą zawsze w parze, gdyż jedna pociąga za sobą drugą. To skrępowanie objawia się zadowoleniem (uciechą) z posiadania bogactw, troską o utrzymanie ich (zachowanie), trudność w oddzieleniu się od nich (odseparowaniu się) i cierpienie (smutek), które się odczuwa, kiedy się te bogactwa rozdaje. Fundamentem tej pożądliwości jest niepokój i niepewność, jakie każdy człowiek ma myśląc o przyszłości, której ani nie zna, ani nie jest jej panem. Pragnienie, by...
Czytaj DalejRozpusta – środki lecznicze
Ta choroba duchowa jest dość widzialna na zewnątrz, dotyczy ludzkiej cielesności i często idzie zaraz za obżarstwem. Terapią tutaj jest czystość. Nie jest to łatwa rzecz, bo ta choroba dotyczy najbardziej podstawowych instynktów i impulsów ludzkich (seksualnych) i stąd ludzkie pragnienia mają tutaj największą siłę i wyrazistość. Ponieważ separuje ona człowieka od siebie samego, od drugiego i od Boga, więc czystość polega tu na tym, by człowiek niejako „zdjął” oczy ze sfery cielesnej (tylko) i otworzył się również na sferę psychiczną, emocjonalną i duchową. Chodzi o odzyskanie harmonii między tymi sferami w człowieku. Kierunek tu jest taki, że idzie od erosa cielesnego, przez miłość drugiego aż do miłości Boga....
Czytaj DalejRozpusta (nieczystość) – opis i konsekwencje
gr. porneia Charakterystyka choroby Choroba ta odnosi się do użycia pożądliwego seksualności. Nie rodzi się ani z negatywnej oceny seksualności, ani z rygorystycznej ascezy człowieka, ponieważ należy rozróżnić między użyciem naturalnym seksualności od użycia anty-naturalnego lub pożądliwego. Seksualność „naturalna” jest uporządkowana przez Boga dla przedłużania ludzkości (Rdz 1, 28; 9, 7), znajduje się wewnątrz małżeństwa i jest uważana za jeden z uprzywilejowanych środków jedności (komunii) między mężczyzną i kobietą, okazując w ten sposób wzajemną miłość za pośrednictwem ciała. Jednakże zjednoczenie seksualne powinno być poprzedzone jednością psychiczną i duchową, gdyż ta jedność (szczególnie duchowa)...
Czytaj Dalej